Dat de wereld soms echt een dorp is heb ik op zaterdag 28 mei weer ondervonden. Die dag was ik...

11:27 2/06/2005

Dat de wereld soms echt een dorp is heb ik op zaterdag 28 mei weer ondervonden. Die dag was ik in Barcelona om de Europese Unie van Doven (EUD), waarvan ik recent voorzitter ben geworden, te vertegenwoordigen op de Algemene Jaarvergadering van het Europees Gehandicaptenforum (European Disability Forum - EDF). Daarop waren meer dan 100 afgevaardigden met en zonder handicap uit heel de Europese Unie, de kandidaat EU-landen en Turkije aanwezig.


Bij het diner zat ik samen met mijn tolk aan dezelfde tafel met twee Nederlanders, een Oostenrijker, een Belgische en nog een dame uit een of ander EU land (vergeten welke land het was). Een van de twee Nederlanders blijkt Maarten Van Ditmarsch te zijn, in een vorig leven parlementslid voor CDA en nu voorzitter van de Gehandicaptenraad, de Nederlandse overkoepelende vereniging van mensen met een handicap en/of chronische zieken. Toen ik vertelde dat ik sinds kort in het Vlaams Parlement zit, vroeg hij van welke partij ik lid was. Van de N-VA, de opvolger van de Volksunie. Ha, de VU, die had hij nog gekend. Hij vond wel niet dat de VU te vergelijken was met de D66 in Nederland. Dat is maar een marginale partij die eigenlijk geen recht van bestaan heeft. Let wel, zegt hij, het zijn niet zijn eigen woorden maar wel die van D66! De VU daarentegen legde wel veel gewicht in de school in de Belgische politiek.


Ook de mensen uit de vroegere CVP kende hij uiteraad goed, want zusterpartij van de CDA. Hij vertelde dat hij vroeger een beetje ‘verliefd’ was geweest op Brigitte Grouwels, momenteel CD&V staatssecretaris in Brussel. Hij vond haar een prachtvrouw en een harde werker en had veel bewondering voor haar. Hij had altijd goed met haar kunnen opschieten. De sympathie was wederzijds en ze gingen al eens samen eten, met de respectievelijke echtgenoten erbij. Dit vond ik wel grappig, dat zo’n Hollander vertelde over zijn warme sympathie voor Brigitte Grouwels. Hollanders staan er toch om bekend dat ze een nuchter volk zijn (behalve natuurlijk wanneer de Oranje-gekte weer toeslaat).


Ook een geruststelling dat het niet altijd hard tegen onzacht moet zijn in de politiek. Dat er ook ruimte is voor vriendschap over de partijpolitieke en nationale grenzen heen ... en ook voor onschuldige vlinders in de buik!


Barcelona zelf was ook zeer de moeite waard, ook al was ik er maar heel kort en was er niet veel tijd om de stad te bezoeken. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden zoals de huizen/gebouwen van Gaudi en uiteraard de Sagrada Familia en het Guell Park heb ik kunnen meepikken onder een stralend zonnetje. Het was er even stralend weer als in Vlaanderen. Het eten en dan vooral de Spaanse ham waren ook niet te versmaden. Ik moet er zeker nog eens teruggaan, maar dan met Yven!